Meer over mij
Ik ben Lise. Ademcoach, gids in verbonden ademwerk, vrouw in overgave en leerling van het leven. Een vrouw die van jongs af aan voelde dat vrijheid begint in het lichaam.
Ik groeide op in een omgeving waarin bewustzijn, aanwezigheid en zelfobservatie vanzelfsprekend waren. Mijn ouders bewogen zich binnen de leer van Gurdjieff. Een wereld waarin voelen, waarnemen en in je lichaam zijn net zo normaal was als eten en slapen. Als kind stelde ik al vragen die geen eenvoudige antwoorden hadden: Waarom doen mensen wat ze doen? Waarom passen we ons zo strak aan? Waarom houden we onszelf zo klein?
Ik was eigenwijs, creatief en gevoelig. Ik droeg kleding die ik zelf maakte, liep rond in pluche Koeinbroek en een grote schapenwollen jas. Ik stond op tegen onrecht en pesten. Niet omdat ik dat bedacht had, maar omdat mijn lijf wist: dit klopt niet, dit kan ik niet laten gaan.
Vrijheid en de angst om haar te leven
Die vroege fascinatie voor vrijheid, beweging en expressie is altijd gebleven. Er was een gedachte die mij jarenlang vergezelde:
Wat als ik nu gewoon op tafel ga dansen? Zullen mensen dan opkijken of gewoon verder gaan en mij negeren, omdat het te raar is voor deze wereld?
De gedachte was er niet omdat ik dat letterlijk wilde doen, maar omdat het me fascineerde hoe groot onze angst is om écht vrij te bewegen. Om zichtbaar te zijn. Om onszelf volledig toe te staan.
Van aanpassen naar thuiskomen
Er is altijd een verlangen geweest om iets te betekenen voor anderen op hoger niveau en dit bracht mij in de hulpverlening. Ik werkte met hart en ziel, maar liep vast in systemen waarin weinig ruimte was voor echte verbinding. Te veel dwang van bovenaf en te weinig intrinsieke motivatie bij de cliënten. Te veel regels, te weinig mens. Langzaam raakte ik verder verwijderd van mezelf.
Mijn lichaam trok aan de noodrem.
Ik werd moe. Overprikkeld. Leeg.
En ik luisterde.
Het keerpunt
Rond mijn twintigste had ik al eens een ademsessie ontvangen, maar ik was er nog niet klaar voor. Ik zat vol oordelen en wilde nog niet echt voelen. Tot dat de dag kwam tijdens Tijdloos Festival. Hier stapte ik mijn eerste ademcirkel in.
En opeens viel alles samen.
Mijn lichaam zei:
Eindelijk. Hier ben je.
Ik stopte.
Ik koos opnieuw.
Voor stilte. Voor beweging. Voor adem. Voor dans. Voor voelen.
Daar, niet in denken, maar in mijn lichaam, vond ik mijzelf terug. Ik werd mij bewust van de patronen, de beschermlagen die ik in de jaren ervoor had opgebouwd: sterk willen zijn, onafhankelijkheid willen bewijzen, geen hulp vragen, weinig ontvangen, altijd iets moeten doen, bang om mij te vervelen.
Ik voelde tegelijk kracht en zachtheid, oud verdriet en levenslust. Mijn energie werd wakker. Mijn vuur werd wakker. Ík werd wakker.
Vanaf dat moment wist ik: dit is mijn pad.
Adem werd mijn gids. Mijn lerares. Mijn medicijn.
Ik volgde sessie na sessie en voelde steeds meer lagen van mijzelf ontwaken. Mijn lichaam begon zich te openen, mijn gevoelens stroomden vrijer en ik vond een diepe aanwezigheid in mezelf die ik nooit eerder had gekend.
Ecstatic Dance heeft hier ook veel in het proces aan meegedragen. Het bracht mij nog dieper in mijn lijf, in mijn sensualiteit en expressie. Beweging hielp mij losmaken wat ik jarenlang had vastgehouden door ‘sterk’ te willen zijn. Ik leerde opnieuw voelen, zakken, loslaten en tegelijk de kracht van mijn lichaam en mijn adem te ervaren. Thuiskomen in zachtheid.